Afrodyssey Orchestra ... από τα μέρη μας

Χμμμ ... φαίνεται πως η σπορά απέδωσε καρπούς και στον τόπο μας!

Λίγες πληροφορίες (και αυτές "δανεικές") για μια πρώτη γνωριμία με την Afrodyssey Orchestra, το όνομα της οποίας μας προϊδεάζει ήδη για το στυλ της μουσικής που παίζει.
Ξεκίνησε τις εμφανίσεις της το Μάρτιο του 2013 εντάσσοντας στον ήχο της όργανα όπως το Kamelen Ngoni ή το Balafon, και παντρεύοντας  ρυθμούς της Δ.Αφρικής με την Jazz, το Funk, αλλά και με την Ελληνική & Μικρασιατική μουσική παράδοση και τους δρόμους της.
Το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής του γκρουπ είναι δικές του συνθέσεις, από το ρεπερτόριο του ωστόσο δεν λείπουν και κάποιες πρωτότυπες διασκευές γνωστών κομματιών από την Burkina Faso, το Benin ή την Αιθιοπία.
Η Afrodyssey Orchestra αποτελείται από τον Narayan Protin στα κρουστά/φωνή/kamelen ngoni, τον Κώστα Αρβανίτη στην κιθάρα/σύνθεση, το Βασίλη Παπασταμόπουλο στο μπάσσο, το Λέανδρο Φράτνικ στα τύμπανα, το Βασίλη Οικονομίδη στα κρουστά/balafon/τενόρο σαξόφωνο, τον Παναγιώτη Ράπτη στο άλτο σαξόφωνο, ενώ όλοι οι μουσικοί παίζουν κρουστά και τραγουδάνε.
Από το Φεβρουάριο του 2014 η ορχήστρα μετράει ένα νέο μέλος, το Θοδωρή Ρέλλο (Mode Plagal κλπ), στο τενόρο σαξόφωνο.
Αυτή την περίοδο δίνουν αρκετά "Live" στην Αθήνα, ενώ παράλληλα ετοιμάζουν την πρώτη δισκογραφική δουλειά τους.

-

Ο Lester Bowie συναντά τον Fela Kuti

Το 1977, μετά από μια περιοδεία στην Ευρώπη με τους Art Ensemble of Chicago, ο τρομπετίστας Lester Bowie αγοράζει ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για την Νιγηρία, ικανοποιώντας μια παλιά του επιθυμία να επισκεφθεί την Αφρική. Θα φτάσει στο Lagos με 100 δολλάρια στην τσέπη, χωρίς επαφές, αποσκευές και χωρίς κανένα σχέδιο για το πως θα επιβιώσει. Η "τύχη" θα τον φέρει να συναντηθεί με τον Fela Kuti, για τον οποίον δεν γνώριζε τίποτα έως τότε, και να ζήσει μαζί του, σαν επίτιμος προσκεκλημένος, για περίπου 6 μήνες.
Σε όλο αυτό το διάστημα, και ως άτυπο μέλος των "Afrika 70",  ο Lester θα συνυπάρξει με τον Fela, τόσο στην σκηνή όσο και στο στούντιο. Απ' αυτήν την συνεργασία θα προκύψει το άλμπουμ “No Agreement / Dog Eat Dog", αλλά και το "ανεπίσημο" "Perambulator / Frustration" (έχει αναρτηθεί στο καλό blog Likembe, & μπορείτε να το βρείτε εδώ), ενώ δεν αποκλείεται η συμμετοχή του και σε κάποιες άλλες ηχογραφήσεις. Σύμφωνα με τις σημειώσεις της επανέκδοσης του "No Agreement" απο την MCA, ο Michael Veal , βιογράφος του Fela,  αναφέρει: " Bowie's playing during this period left an impression, influencing the subsequent trumpet playing in the Africa 70 band."
Στην συνέντευξη που ακολουθεί λίγο παρακάτω ο Lester Bowie μας μιλάει γι' αυτήν του την εμπειρία ...
     
Το 1978, και αφού έχει επιστρέψει απο την Νιγηρία, ο Lester θα ηχογραφήσει το 2LP “African Children”, για την ιταλική εταιρία Ηoro, στο οποίο θα συμπεριλάβει και ένα 20λεπτο tribute track για τον Fela Kuti. To "For Fela".  (Και ενώ το άλμπουμ δεν έχει επανεκδοθεί, είναι κρίμα που η συλλογή “A Jazz Portrait, compiled by Gilles Peterson” (2010), αφιερωμένη στην Horo, μας προσφέρει μια μικρή μόνο γεύση αυτού του κομματιού - 4:56min ..). Lester Bowie - trumpet / Arthur Blythe - alto sax / Amina Myers - piano, organ, vocal / Malachi Favors - bass / Phillip Wilson - drums.
    Lester Bowie - For Fela  

Και το 1987, μαζί με τους "Art Ensemble of Chicago", θα ξανατιμήσει τον Fela, με την δική του (τους) εκδοχή για το "Zombie" (στο άλμπουμ "Ancient To The Future").
Art Ensemble of Chicago - Zombie.

◄●►◄●►◄●►◄ ● ►◄●►◄●►◄●►◄●►◄●►◄●►◄●►◄●►◄ ● ►◄●►

Αυτή η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μean τον Οκτώβριο του 1999, ένα μήνα πριν το θάνατο του Lester Bowie. (εδώ)

LESTER BOWIE

by Jay Babcock

Ο Lester Bowie πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 1999 από επιπλοκές που προήλθαν από καρκίνο του ήπατος. Ένας από τους πλέον σημαντικούς τρομπετίστες και συνθέτες της jazz, γνωστός και από την δουλειά του στον περιπετειώδη avant-garde θίασο που είχε το όνομα Art Ensemble of Chicago. Δυο μόλις μήνες πριν μπει στην μεγάλη μπάντα της ¨άλλης πλευράς» ο Lester μίλησε στον Jay Babcock από το σπίτι του στο Μπρουκλιν. Μοιράστηκαν μισό καρπούζι οι δυο τους, ενώ ο Lester μιλούσε για τις αναμνήσεις του από το ταξίδι του στη Νιγηρία το 1977…

Lester Bowie: Πάντα ήθελα να πάω στην Αφρική. Μαζί με τους Art Ensemble from Chicago, προσπαθούσαμε χρόνια. Μετά από μια πετυχημένη tour που κάναμε στην Ευρώπη, είχα τα απαραίτητα χρήματα για ένα εισιτήριο (one way) στη Νιγηρία, νομίζω πως είχα διαθέσιμα 100 δολάρια! Δεν ήξερα κανέναν εκεί, δεν είχα ιδέα για το τι μπορούσε να συμβαίνει.. Στο ξενοδοχείο που έμενα στο Lagos, ένας σερβιτόρος που ανακάλυψε ότι ήμουν χαμένος, μου είπε: «Νομίζω πως πρέπει να δεις τον Fela”. Του είπα πως δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά αυτό το όνομα και μου λέει: « Πάρε ένα ταξί και πες στον οδηγό να σε πάει στον Fela. όλοι ξέρουν που είναι ο Fela” Το επόμενο πρωί, μπαίνω σε ένα ταξί και ζητώ από τον οδηγό να με πάει στον Fela. O τύπος με πάει σε ένα ξενοδοχείο, το Crossroads. Κατεβαίνω από το ταξί, έχοντας μαζί μου την τρομπέτα μου και κάποιες φωτογραφίες και δίσκους. Ξαφνικά έρχεται κοντά μου ένας μικροκαμωμένος τυπάκος και μου λέει: « Είσαι μουσικός;, τι όργανο παίζεις;» «Τρομπέτα» « ¨Α, πρέπει να είσαι βαρύς τύπος, μάγκας. Τι μουσική παίζεις; « Jazz» «Α, πρέπει να είσαι βαρύς τύπος, μάγκας τότε» « Είμαι λίγο βαρύς ναι..» « Τότε ήρθες στο σωστό μέρος» «Γιατί;» «Γιατί είμαστε η χειρότερη μπάντα στην Αφρική χεχε!» Ο Fela κοιμόταν. Ο τυπάκος με πάει σε ένα δωμάτιο και μου λέει πως θα τον ξυπνήσουμε. Ο Fela ξύπνησε και μιλήσαμε για πολύ λίγο. «Α, είσαι ο Lester Bowie από τους Art Ensemble from Chicago» «Ναι, αυτός είμαι». Μετά ζητάει από αυτόν τον τύπο ένα πικάπ και μια τρομπέτα. Ο δίσκος είχε rhythm section και έτσι ο Fela νόμιζε πως θα μπορούσαμε να παίξουμε με αυτό σαν συνοδεία. Έτσι και εγώ φύσηξα. Δεν ήξερα κανέναν εκεί και έπαιξα με την καρδιά μου! Μετά από λίγο, ο Fela φώναξε: ¨Σταμάτα! Να πάτε να φέρετε τις βαλίτσες του! Μετακομίζει μαζί μας».  Έτσι έγινε και έμεινα εκεί για έξι μήνες περίπου.
Έμεινα σαν επίτιμος προσκεκλημένος και μου έδειχναν τον ίδιο σεβασμό με τον Fela. Μου έλεγε: « Θα σου δείξω πώς να γίνεις Αφρικανός, Θέλεις να γίνεις Αφρικανός αρχηγός μπάντας; Θα σου δείξω πως.»  Και μου έδειξε!  Όταν μας έφερναν φαγητό, κανένας άλλος δεν μπορούσε να φάει μέχρι να τελειώσουμε εμείς. Αυτό εγώ δεν μπορούσα να το συνηθίσω, αλλά το έπαιζα cool και έλεγα πως είναι ΟΚ (γέλια). Επίσης μου είπε τα πάντα για τις γυναίκες του. Εκείνη την περίοδο είχε οκτώ γυναίκες. Και τότε εγώ μόλις είχα χωρίσει και πίστευα ότι θα μπορούσα να έχω πάνω από μια γυναίκα, το καλύτερο μου ήταν να έχω δυο γυναίκες μαζί!  Όμως μετά από την «συμβίωση» μου με τον Fela, αποφάσισα πως είναι πολύ προτιμότερο να έχεις μια! (γέλια).

«Έχεις πολλές γυναίκες» του λέω. « Και για να μπεις στον κόσμο της jazz θέλει χρόνο. Δεν μπορείς να χάνεις τη μέρα σου σε καυγάδες για το τι θα φορέσει η μια και η άλλη και για το ποιο αμάξι θα οδηγήσει. Πρέπει να εξασκηθείς για να παίξεις jazz.» Ο Fela είχε τριγύρω του καμία πενηνταριά άτομα και σαν αρχηγός τους, ήταν υπεύθυνος για όλους αυτούς. Έπρεπε να λύσει ΟΛΑ τους τα προβλήματα. Επίσης δεχόταν συνέχεια ανθρώπους που ζητιάνευαν στο δρόμο και του ζητούσαν χρήματα και όλα αυτά συνέβαιναν ενώ εγώ και ο Fela είχαμε καθίσει κάτω για μια σοβαρή συζήτηση, περιτριγυρισμένοι από καμία δεκαπενταριά άτομα, ενώ κόσμος μπαινόβγαινε όλη την ώρα! Πάντα είχε μια αυλή γύρω του, ήταν σαν αρχηγός του χωριού. Μου έλεγε ότι τον βοηθούσα πολύ με τη μουσική μου και εγώ ήμουν συνεχώς μαζί του. Ακόμα και στο δικαστήριο τον συνόδευα πολλές φόρες όταν είχε μπλεξίματα. Είχαν κάψει το σπίτι του, είχαν κάψει την κλινική που είχε ιδρύσει για δωρεάν περίθαλψη στους άπορους .Δεν ξέρω αν τον κυνηγούσαν εκείνη την περίοδο, αλλά ξέρω πως ήταν πολύ πληγωμένος.
Ερώτηση: Αυτούς τους έξι μήνες που μείνατε μαζί, έπαιξε σε κάποιο live?
Lester Bowie: Έπαιξε αρκετές φορές στην αυλή του ξενοδοχείου που μέναμε. Εκείνο το διάστημα κάναμε αρκετή δουλεία στο studio. Βεβαία τον περισσότερο καιρό, γυρίζαμε συνεχεία. Όλα ήταν ξαφνικά. Μου έλεγε: “Lester, έχεις όρεξη να παίξουμε απόψε;;» Είχε ένα λεωφορείο, έβαζε μέσα 30 άτομα μπαίναμε και εμείς και πηγαίναμε σε ένα άγνωστο μέρος, σε ένα κλαμπ. Ο ιδιοκτήτης μας έβαζε όλους μαζί σε ένα μεγάλο τραπέζι και ήταν όλα σούπερ. Όλα τα μέλη της μπάντας του ήταν σπουδαίοι τύποι. Μου φέρθηκαν πολύ καλά και γυρίζαμε παντού, παίζαμε συνέχεια. Διαφορετικές καταστάσεις, διαφορετικοί χαρακτήρες, περίεργοι μάγκες όλοι τους, κάναμε όλη την ώρα τζαμαρίσματα και πρόβες
Ερ.: Τι ακριβώς μάθατε;
Lester Bowie: Είναι πολύ σημαντικό να μπορέσεις να προσαρμόσεις όλα όσα ξέρεις στο τι παίζεται ΤΩΡΑ, και να μπορέσεις να δεις τι είναι λειτουργικό κα τι όχι. Κάθε φορά που παίζεις με διαφορετικές συνθήκες, διευρύνονται οι ορίζοντες σου. Έπαιξα κάτω από πολλές και διαφορετικές καταστάσεις, Έπαιξα μέσα σε λεωφορείο. Πέρναγε μια μηχανή, ένα μωρό έκλαιγε… όλα αυτά σε μαθαίνουν να μπορείς να λειτουργείς με πολλούς διαφορετικούς ήχους, όλα έχουν να κάνουν με τον ήχο. Δεν μπορείς να κάνεις bebop κολπάκια με τα χείλη σου, ενώ την ίδια στιγμή περνάει από δίπλα σου στην Εθνική ένα τεράστιο φορτηγό, πρέπει να μπορέσεις να παίξεις κάτι το οποίο θα λειτουργήσει χάχα . Πολλές φόρες ο Flea και εγώ αλητεύαμε. Όμως, τον ενδιέφερε πολύ η μουσική, ήταν φανατικός της jazz χαχα του άρεσε η jazz….Όπως είπα, με είχε ακούσει και πριν γνωριστούμε, οπότε τον περισσότερο καιρό, μιλούσαμε για μουσική και τις διακλαδώσεις της. Τι συνεπάγεται, τι σημαίνει… Ποια είναι η χρησιμότητα της…Εγώ πάντα πίστευα ότι η τέχνη είναι λειτουργική. Δεν είναι κάτι που μπαίνει σε μουσεία , πρέπει να έχει λειτουργική σχέση με τον κόσμο. Επιμορφωτική χρήση, θεραπευτική χρήση , αυτή είναι και πρέπει να είναι η λειτουργία της μουσικής.. Πρέπει να ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ η μουσική. Όχι μόνο σαν διασκέδαση. Δεν λέω ότι η μουσική δεν είναι διασκέδαση, η μουσική είναι τα ΠΑΝΤΑ: Διασκέδαση, θρησκεία, πολλά πράγματα. Κάπως έτσι λοιπόν ήταν οι συζητήσεις μας με τον Fela. Είχαν να κάνουν με την πνευματική πλευρά της μουσικής, τι ενώνει τόσα διαφορετικά είδη.. Λέμε «Σπουδαία Μαύρη μουσική» Νομίζω ότι η μαύρη μουσική είναι η μόνη μουσική που μπορεί να υποδιαιρεθεί σε δέκα υποκατηγορίες και κάθε τέτοιο τμήμα της, αποτελεί ένα συγκλονιστικό είδος μουσικής, με καταλαβαίνεις;;
Ερ.: Πως ήταν να βρίσκεται κάποιος στο στούντιο με τον Fela;
Lester Bowie: Όταν ο Fela ήταν στο στούντιο, κάναμε πρόβα στα κομμάτια, ή τα ηχογραφούσαμε. Ήταν πολύ σοβαρός στην σχέση του με τη μουσική και αυτή του η στάση με έκανε να τον σεβαστώ ακόμη περισσότερο, Έπαιζε αρκετά μέρη στο Hammond , η στα keyboards. Έγραφε κάτι έτσι, για δικούς του λόγους, αλλά μετά από λίγο πήγαινε να το παίξει. Πάντα έφτιαχνε τα τραγούδια μας στο στούντιο. Έγραφε ένα μέρος και πήγαινε στα πνευστά και έδινε οδηγίες. Μετά τα έπαιζε στα keyboards. Εγώ έκανα ότι μου έλεγε. Αν όμως έκανε κάποιες υποδείξεις , του έκανα και εγώ, αλλά σε γενικές γραμμές είχαμε τους ίδιους κώδικες. Όταν δουλεύω δουλεύω, όταν παίζω παίζω. Όταν κάνουμε δίσκο, κάνουμε δίσκο. Έτσι τα πηγαίναμε καλά
Ερ. : Γιατί φύγατε;
Lester Bowie: Μετά από εφτά μήνες, άρχισα να έχω ισχυρές ημικρανίες. Οκτώ σύζυγοι, όλοι αυτοί οι παρατρεχάμενοι γύρω από τον Fela, αστυνομία, στρατός παντού…Όταν μου πρότειναν ευγενικά ότι έπρεπε να φύγω, ήμουν ήδη έτοιμος χάχα! Εν τω μεταξύ ο κόσμος ρωτούσε. «Ποιος είναι εκείνος ο τύπος από τη Νέα Υόρκη; Μάθαμε ότι δημιουργεί φασαρίες,. Καλό θα είναι να φύγει από την πόλη» ε, έφυγα! Δεν ήθελα να καταλήξω σε κάποια φυλακή της Νιγηρίας. Και για να το κάνω, έπρεπε να δωροδοκήσω και κόσμο, -έτσι είναι, είναι μεγάλη η διαφθορά εκεί- έπρεπε να δώσω 50 δολάρια σε έναν τύπο με στολή στο αεροδρόμιο, μόνο και μόνο για να κάνω κράτηση της πτήσης μου! Αργότερα, κάποιος μου έδωσε μια κασέτα με μερικά παιδιά από εκείνη τη μπάντα. Και εκείνα τα παιδιά, έπαιζαν όπως εγώ, ειδικά ο τρομπετίστας .. έπαιζαν δικά μου πράγματα… Όντως περάσαμε καλά…
Όταν ο Fela ήρθε στη Νέα Υόρκη, έκανα προσπάθειες να τον δω…. 
Ερ.: Ο Ginger Baker είπε πως ο Fela είχε μεγάλη αίσθηση του χιούμορ..
Lester Bowie: Ναι, έτσι είναι!
Ερ. : Κυκλοφορούσε πάντα με τα σώβρακα ε;;….
Lester Bowie : Ναι, με τα σώβρακα, καπνίζοντας εκείνους τους τεράστιους μπάφους χαχα…

Ojo Segun Okeji

Ο μπασίστας (μετέπειτα και σαξοφωνίστας) Ojo Okeji υπήρξε μέλος των Koola Lobitos, της πρώτης μπάντας που δημιούργησε ο Fela Kuti μετά την επιστροφή του στην Νιγηρία στα 1963. Μέχρι τότε έπαιζε, μαζί με τον νεαρό ντράμερ Tony Allen, στο σχήμα του Adeolu Akinsaya. Σε μία από τις εμφανίσεις τους, σε κάποιο ξενοδοχείο, είναι που θα τους ανακαλύψει ο Fela & θα τους επιλέξει μετά από προσεκτική ακρόαση.

O Ojo θα γράψει και μερικά κομμάτια για τους Koola, καθώς τουλάχιστον 3 τραγούδια, της περιόδου 65-66, φέρνουν την υπογραφή του ("Orise", "V. C. 7" & "I Know Your Feeling").

 Στα 1969 η μπάντα θα περιοδεύσει στο Λος Άντζελες - απ' όπου και το άλμπουμ "'69 Los Angeles Sessions"- πράγμα που θα σημάνει και την αρχή μιάς νέας περιόδου, τόσο για τον ίδιο τον Fela, όσο και για την μουσική του πορεία.Οι Koola Lobitos θα μετονομαστούν αρχικά σε "Nigeria 70" και αμέσως μετά σε "Africa 70".

Δεν ξέρω αν ο Okeji ακολούθησε την μπάντα στην Αμερική ή πήρε μέρος στην παραπάνω ηχογράφηση (καθώς στο άλμπουμ δεν αναγράφονται οι μουσικοί), στο "νέο" σχήμα όμως δεν θα είναι παρών. 

Η καριέρα του θα συνεχιστεί "υπηρετώντας" στις μπάντες του Νιγηριανού στρατού, κάτι που συνέβαινε με πολλούς μουσικούς (πχ Victor Olaiya), σε μια περίοδο που η χώρα μετρά τις πληγές της από τον εμφύλιο: βλ.Biafra (αλλά και αγαλλίασης για τον τερματισμό του). Μιλάμε για τους "Nigerian Army Rhythm Group" και τους "6th Infantry Brigade of the Nigerian Army" (ίσως είναι το ίδιο σχήμα), που χάρη σε 2 σχετικά πρόσφατες κυκλοφορίες έγιναν και σε μας γνωστοί. Πρόκειται για τις συλλογές Lagos Chop Up της Honest Jon's και Black Man's Cry. Στην πρώτη ο Ojo αναφέρεται ως μέλος των "N.A.R.G.", ενώ για τους "6th Infantry Brigade" μας πληροφορεί ο Uchenna Ikonne σε μια συνέντευξη του που τον αναφέρει ως bandleader και κάνει μνεία σε ένα σπάνιο lp τους - το "Shango Dance Band" - στην EMI το 1974. Το ύφος της μουσικής του (αν κρίνουμε από τα tracks των συλλογών) παραμένει βαθιά επηρεασμένο από τον Fela.

Σαν σαξοφωνίστα τον συναντάμε και στο προσωπικό του άλμπουμ "Afro Super Feelings - I Like Woman" που εκδόθηκε το 1978 (μάλλον) από την Comet Records (Nigeria COLP003) και επανεκδόθηκε από την Soul Patrol το 2001.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα "καθαρόαιμο" afrobeat lp, με 2 "μακράς διαρκείας" tracks, όμορφες "πνευστές γραμμές" και αρκετά καλή παραγωγή. Ο Okeji δεν είναι ένας πιονέρος ούτε ένας πολιτικός ακτιβιστής, η μουσική παρακαταθήκη όμως του Fela είναι και εδώ παρούσα. Υπάρχουν  κάποιες λίγες πληροφορίες για το άλμπουμ στο discogs , όπου στα Chorus αναφέρεται το όνομα  Dele & πιθανόν να είναι ο Dele Sosimi. Τέλος, να σημειώσω την ύπαρξη και άλλης μίας εγγραφής του Ojo Okeji που υπήρχε στο eBay. Είναι το άλμπουμ "Shango Heat Waves" στην ΕΜΙ και κρίνοντας από τον τίτλο και την εταιρία θα πρέπει να σχετίζεται κάπως με το "Shango Dance Band", που ανάφερα παραπάνω, αν και μάλλον πρόκειται για το ίδιο ... 

Imo Oluko : Eyes Are Getting Red

Παίρνοντας αφορμή από την επερχόμενη κυκλοφορία της Soundway Records (Black Truth Rhythm Band - Ifetayo) και τα όσα παραθέτει στην ιστοσελίδα της για τον Imo Oluko, κοίταξα να βρω κάποιες  περισσότερες πληροφορίες  γι΄αυτόν τον μουσικό, χωρίς όμως ιδιαίτερο αποτέλεσμα. 
Ο Ιmo (κιθαρίστας & τραγουδιστής) γεννήθηκε στο Τρινιντάντ (Δυτ. Ινδίες), δούλεψε ως μουσικός στην πατρίδα του και γύρω στα 197? μεταβαίνει στις ΗΠΑ, όπου και επηρεάζεται βαθύτατα από το διεθνές κίνημα των μαύρων της δεκαετίας του '60. 
Προικισμένος κιθαρίστας, επιδιώκει να μεταφέρει την κληρονομιά της Αφρικής μέσα από την μουσική του, και κάπου εκεί στο Μπρονξ θα συναντηθεί  με τους μουσικούς που θα αποτελέσουν τους Black Truth Rhythm Band. Mιά αφροκεντρική μπάντα που το 1975, με επικεφαλής τον Imo, ηχογραφεί το 'Ifetayo' και του οποίου αναμένουμε σύντομα την επανέκδοση.



Πρόκειται για ένα σχετικά άγνωστο άλμπουμ, που συνδυάζει ρυθμούς από την Αφρική και τις Δυτ.Ινδίες με στοιχεία Jazz, Funk, Calypso and Soul. Εδώ ο Imo τραγουδάει και παίζει μπάσο, kalimba, conga, φλάουτο και κρουστά.
Η μπάντα δεν ηχογράφησε άλλο LP, τον Imo όμως τον ξανασυναντάμε στα 1988 με ένα προσωπικό άλμπουμ, το Oduduwa ("Oduduwa" / "Were Oju Le" - Arigidi Rec./ Nigeria) και μάλιστα υπό την "κηδεμονία" του Fela Kuti.

Το κομμάτι  "Were Oju Le" (Eyes Are Getting Red), ένα Afrobeat "διαμάντι" στο οποίο ο Fela παίζει σαξόφωνο, είναι μία από τις λίγες - αν όχι η μόνη- ηχογραφήσεις που συναντάμε τον Fela & τον Femi Kuti μαζί.
Οι "Egypt 80" είναι τώρα το νέο σχήμα του Fela στο οποίο μάλλον εντάσσεται και ο Imo (το γράφω με επιφύλαξη, οι πληροφορίες τον θέλουν στο πλευρό του Kuti εκείνη την περίοδο) και που κάποια μέλη του πρέπει να πήραν μέρος στην παραπάνω εγγραφή.

Imo Oluko - Were Oju Le
 

Την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί το "Praise Jah" (Makossa Records), ένα AfroDisco I2΄΄ (εδώ), ενώ για το CD "Glory of Om" (που υπάρχει στο amazon) δεν γνωρίζω κάτι.
Γύρω στο 2004 ο Imo θα κυκλοφορήσει ένα νέο άλμπουμ (που μέλλει να είναι και το τελευταίο του), το "Anoda System", υπό την "αιγίδα" του Seun Kuti και με 14μελή μπάντα (Egypt 80). Το CD (όσο και αν έψαξα) δεν το βρήκα πουθενά στο διαδίκτυο, ηχητικό υλικό δεν έχω ακούσει κάπου & οι πληροφορίες είναι ελάχιστες. Εδώ όμως μπορείτε να δείτε φωτογραφικό υλικό από ένα event το 2006. 
Λίγους μήνες αργότερα, στις 15 Φεβρουαρίου του 2007,  ο Imo Oluko θα περάσει από την "άλλη μεριά"  χάνοντας την μάχη με τον καρκίνο των οστών.

ΥΓ : Η ανάρτηση αυτή είναι "ανοιχτή" σε οποιαδήποτε βελτίωση, προσθήκη πληροφοριών , ηχητικού υλικού κλπ.

Pierre Antoine - 7" single

       Είπα να μπω και εγώ στον χορό και βλέπουμε ...

_____________________________________________

Pierre Antoine : " Say min sy soh / Alaca Noun "

Ahui music 7" single - AM 001 (1977)

Made in Ghana

Say Mis Sy Soh

Alaca Noun Min